Bochnia Miasto Soli

Szlak łączy najważniejsze obiekty naziemne (istniejące a także miejsca po obiektach nieistniejących), związane z historią bocheńskiej soli.
Termin „na świecie” oznacza w języku górniczym - na powierzchni.
Świętej Kindze legenda przypisuje odkrycie soli kamiennej w Bochni w połowie XIII wieku.
Realizacja szlaku: Muzeum im. prof. Stanisława Fischera. Współpraca Wydział Promocji i Rozwoju Miasta Urzędu Miejskiego w Bochni. Projekt został sfinansowany z budżetu Województwa Małopolskiego w 2005 r.

Szyb Sutoris, zwany inaczej Szewczym, Szewczą Górą (1397), uważany za jeden z pierwszych, być może nawet za najwcześniejszy szyb bocheński, wybity w połowie XIII w. Legenda powiada, że właśnie w tym miejscu miał miejsce cud znalezienia soli przez Świętą Kingę. Jest to najstarszy, nieprzerwanie czynny szyb solny w górnictwie europejskim.

 

Zwany inaczej Hermolaus (1. połowa XIV w.). Stanowił przejściowy i krótkotrwały etap w eksploracji złoża solnego w kierunku wschodnim. W 1605 r. pozostał po nim tylko ślad w postaci zapadliska.

Wybity został jednak znaczniej wcześniej. W końcu XVI w. zbierała się już pod nim tylko woda.

 

 

Pomnik dobroczyńcy miasta i reformatora żupy, wzniesiony w 1871 r. Proj. Walerego Gadomskiego.

 

 

 

Zbudowany przez wojewodę krakowskiego Spicimira z Melsztyna pomiędzy 1320 - 1331. Jeden z trzech szybów solnych usytuowanych na rynku.

Nazwę przyjął od miejsca, na którym handlowano solą, zasypany w 1710 r., ale już wcześniej był nieczynny.

Powstał zapewne w czasach Kazimierza Wielkiego, a być może nawet Władysława Łokietka. Do końca XVI w. był najważniejszym szybem kopalni, ostatni ślad po nim - postmodernistyczną wieżyczkę zburzono w 1967 r.

 

Założony w 1868 roku przez Carla Bauera, na terenie placu, na którym wcześniej handlowano solą.

 

 

 

Zbudowany w 1. połowie XVIII w., później parokrotnie przebudowany). Ostatnią większą przebudowę przeprowadzono w połowie XX w.. Do końca lat 70. tegoż stulecia znajdowała się tu siedziba dyrekcji kopalni.

 

Domy będące pozostałością po dawnym kompleksie stajni salinarnej, zbudowanej w 1783 r. według proj. Karola Kriszkera. Stajnię wyburzono na początku XX w., zaś skrzydła boczne przekształcono w budynki mieszkalne dla urzędników żupy.

 

 

 

 

Teren po dawnym stawie salinarnym (1722), zasypanym w 2002 r.

 

 

 

Istniał już prawdopodobnie w końcu XIII w. Był siedzibą żupników a później podżupków bocheńskich, centrum administracyjnym kopalni. Zamek gościł często królów polskich wizytujących żupę. Na przestrzeni wieków parokrotnie przebudowany, m. in. na renesansową rezydencję przez żupnika Seweryna Bonera. Ocalało jedynie skrzydło północne, w 1875 roku gruntownie zmienione.

Najwcześniej odnotowany w źródłach pisanych szyb bocheński. Stanowił przejściowy i krótkotrwały etap w eksploracji złoża solnego w kierunku wschodnim.

Warzelnie na tym terenie funkcjonowały prawdopodobnie już w neolicie. Pozyskiwano w nich sól wskutek odparowywania solanek czerpanych z wód powierzchniowych, a później studni solankowych. Przypuszczalnie poprzez ich nieustanne pogłębianie osiągnięto złoże soli kamiennej w połowie XIII w.

 

Zwany też Wieżny, Wieżna Góra, Uważany za jeden z dwóch najstarszych szybów kopalni bocheńskiej. Wybity (zbudowany) w połowie XIII w. Nosi nazwę od znajdujących się na tym terenie wież warzelniczych (z łaciny gaza oznacza szopę, wieżę lub warzelnię). Ze względu na swoje usytuowanie narażony był nieustannie na wylewy Babicy. W 1842 r. został ostatecznie zasypany.